Κείμενο του Χρήστου Μιχαηλίδη από την Ελευθεροτυπία της 1/4/2005

Γάζα: Ο Τζαμίλ Ασουάν έιναι μόλις 43 ετών. Φαίνεται πολύ μεγαλύτερος. Και νιώθει, όπως μου
λέει, πεθαμένος. Έχει πέντε χρόνια που εργάζεται οικειοθελώς στο Ανατολικό Κοιμητήριο Μαρτύρων στη Γάζα. Εκεί έχουν ταφεί τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες θύματα των λεγόμενων χειρουργικών επιθέσεων που πραγματοποίησαν οι Ισραηλινοί εναντίον επιλεγμένων «τρομοκρατικών στόχων». Περισσότερα από 500 μικρά παιδιά, κάτω των 10 ετών, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια τέτοιων επιθέσεων. Ο Τζαμίλ τα έθαψε όλα. «Και γι’ αυτό, μέσα στα τελευταία αυτά χρόνια, γέρασα τόσο. Άσπρισαν τα μαλλιά μου από τη μια μέρα στην άλλη, γέμισε ρυτίδες το πρόσωπό μου, κάθε κύτταρο ομορφιάς που είχα μέσα μου καταστράφηκε». (…)

 Ώστε εδώ, λέω μέσα μου καθώς περιφέρομαι στους τάφους, εκτυλίσσονταν οι σπαρακτικές σκηνές που βλέπαμε στις τηλεοράσεις μας, κάθε που έθαβαν τα αθώα θύματα αυτού του παράλογου πολέμου; Ο Τζαμίλ με ξεναγεί σε κάθε μνήμα. Εδώ, λέει, ο Γιανάν, 25 χρονών φοιτητής, σκοτώθηκε από ρουκέτα, ενώ επέστρεφε μέρα-μεσημέρι στο σπίτι του. Εδώ, ένα κορίτσι 3 μηνών, που δεν πρόλαβαν να του δώσουν καν όνομα. «Την έθαψα και όταν έφυγαν οι συγγενείς της, την ξέθαψα, την κράτησα στην αγκαλιά μου, της έπλυνα το πρόσωπο και έκλαιγα όλη νύχτα».

Banksy, Bomb Damage

Μου ζήτησε να σας κάνω πεζό ή ποίημα κι εγώ στέκομαι μπροστά σας βουβή και σας κοιτώ. Κι οι λέξεις αδυνατούν να αρθρωθούν. Οι λέξεις κομπιάζουν. Μένουν εκεί στο λαρύγγι και βγαίνουν σε λυγμό και παράπονο.

Παιδιά του πολέμου της Γάζας, είστε εδώ μπροστά μου, άψυχα σώματα.

Αρετή Κάρκου

 [Άσκηση-δοκιμή στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα]

Τζέιμς Τζόυς, Οδυσσέας, 1922

Τα χείλια του χείλισαν και στομάτισαν άσαρκα αέρινα χείλια: στόμα στη μήτρα της. Μνμαα, μνήμα όλο μήτρα. Το στόμα του έγινε καλούπι βγάζοντας ανείπωτη ανάσα: οοεεεααααα: βρυχηθμός καταρράκτη πλανητών, σφαιρικών, φλεγόμενων, που βρυχώνται εραπεραπεραπεραπεραπέρα

Alex Senna, Sao Paulo

Τα χείλη του τη φίλησαν στο στόμα. Ένα μήνυμα στη μήτρα της ήταν. Το στόμα του κόλλησε στο στόμα της κι η ανάσα του τη γέμισε.

Αρετή Κάρκου

[Από τον μοντερνισμό στον ρεαλισμό: άσκηση-δοκιμή στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα]

Ευχές για χαρές και δημιουργίες !

Merry Christmas from Heartcyprus

It's all about spreading the love! Merry Christmas from Heart Cyprus

Δημοσιεύτηκε από Heart Cyprus στις Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

3ο ΠΣΚ Αθήνα, 4-6 Δεκέμβρη 2015 Καβανόζης-Καστρινάκη, Στιγμιότυπα

Created with Padlet

2ο ΠΣΚ Φλώρινα, 13-15 Νοέμβρη 2015 Κώστας Ντίνας, Στιγμιότυπα

Created with Padlet

Μαντάμ Μποβαρύ, Γκουστάβ Φλωμπέρ, 1856

Ήταν χλωμή παντού, λευκή σαν το σεντόνι. Το δέρμα της μύτης ήταν τραβηγμένο προς τα ρουθούνια, τα μάτια της σε κοιτούσαν αόριστα. Από τη στιγμή που ανακάλυψε τρεις γκρίζες τρίχες στους κροτάφους της, έλεγε διαρκώς ότι γερνάει… Τα βλέφαρά της έμοιαζαν να ταιριάζουν εκφραστικά με το έντονο ερωτικό βλέμμα, εξαφανίζοντας τις κόρες των ματιών, ενώ μια δυνατή έμπνευση επέκτεινε τα ρουθούνια, ανασηκώνοντας τη σαρκώδη γωνία των χειλιών της…

Ήταν χλωμή σαν το κερί, λευκή σαν τις απάτητες οροσειρές που ο χιονιάς τις ντύνει χωρίς φειδώ. Τα ρουθούνια της, μικρές καλοσχηματισμένες σπηλιές πάνω από τα άσαρκα σαρκώδη χείλη της. Η ματιά της αόριστη, όπως και οι υποσχέσεις που μου έδινε. «Πλησιάζω στη δύση του βίου μου» ήταν η επωδός της, κάθε φορά που η ματιά της έπεφτε στα μαλλιά που αποχαιρετούσαν το χρώμα της νιότης. Τα βλέφαρά της ερωτικά, όπως το βλέμμα, το κορμί, οι σπασμοί του…

Δάφνη Θεοχάρη

[Από τον ρεαλισμό στον ρομαντισμό: άσκηση-δοκιμή στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα]

"Και της έλεγα"

Και της έλεγα πως ήταν χλομή όμοια με το λευκό σεντόνι πως το δέρμα στη μύτη της ήταν αστείο έτσι όπως τραβιόταν στα ρουθούνια πως με αιφνιδίαζε κάθε φορά με την αόριστη κίνηση των ματιών της πως έτρεμα για τις τρεις γκρίζες τρίχες στους κροτάφους της πως δεν με πειράζει πως την αγαπώ έτσι κι αλλιώς πως κι ας γερνάει είναι νέα πως θα γκριζάρω τους δικούς μου κροτάφους για να φαίνομαι ίδιος ή και αστείος στα μάτια της πως για μένα ο έρωτας είναι διαρκής, αιώνιος μα κι άλλες λέξεις που δεν θυμάμαι αλλά τις νιώθω όλες (λέγοντας ψιθυρίζοντας εννοώντας τες) και της έλεγα τώρα πια και της έλεγα από πάντα και της έλεγα έλεγα έλεγα έλεγα έλεγα… 

Βασίλης Ρούβαλης

[Άσκηση-δοκιμή μοντερνιστικού μονολόγου στο μάθημα του Κώστα Καβανόζη, 5/12/2015, Αθήνα] 

Η πρώτη νύχτα (5)

Ήταν τόσο μικρός που φοβόταν να τον πάρει στα χέρια της.
Το δέρμα του από τη μια φάνταζε ροδαλό, αλλά συνάμα και ζαρωμένο. Μαλλιά δεν είχε. Μετά από 14 ώρες πόνου και αγωνίας γεννήθηκε.
Έκλαψε κατευθείαν. Η νοσοκάμα τον έβαλε στην αγκαλιά της.
-Πάρτο, μυρίζει, της είπε.
- Άλλο και τούτο, μουρμούρισε εκείνη.
Αλήθεια έλεγε. Κλείναν τα μάτια της. Το μόνο που πιθανόν ήθελε ήταν καφές και τσιγάρο.
-Είμαι μάνα τώρα; αναρωτήθηκε.
-Τι πάει να πει μάνα; Επειδή γέννησα;
Την πήγαν στο δωμάτιο. Χαρές, γέλια, οι δικοί της άνθρωποι.
Η σκέψη της όμως ήταν σ’ εκείνον.
Ήθελε να τον δει, να τον αγγίξει, να τον μυρίσει.
Η κοκκινομάλα ήταν ευγενική…….σε δέκα λεπτά θα σας τον φέρουμε, της είπε.
Τυλιγμένος στην γαλάζια πάνα, έμοιαζε ψεύτικος, σαν τις κούκλες που έπαιζε μικρή με τις φίλες της.
Τον άφησε πάνω στο κρεβάτι και έφυγε.
Δεν πέρασε πολύ και άνοιξε τα μάτια του. Ήταν θολά.
Παρ’ όλα αυτά την είδε και τον είδε. Συστηθήκανε με την μία. Δεν χρειάστηκε κόπος. Παλιοί γνώριμοι. Γνωστές οι μυρωδιές τους.
Πρώτη νύχτα και για τους δύο. Για εκείνη ως μάνα, γι αυτόν ως άνθρωπος πλέον.

Ελένη Γρομπανοπούλου

(Άσκηση δημιουργικής γραφής για το μάθημα του Θανάση Βαλτινού Φλώρινα, 25-10-2015).

Αποχαιρετισμός (4)

Δεν είχε ακόμα ξημερώσει. Κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά και όρμησα στη θέση του συνοδηγού. Σε μισή ώρα θα ήμασταν στο αεροδρόμιο. Είχαμε ζητήσει απ’ τους δικούς της να μην πουν τίποτα. Μόλις μπήκαμε ψάξαμε για την πύλη. Η μητέρα της μας έκανε νόημα, η Όλγα δεν μας κατάλαβε. Γύρισε, μας είδε και έβαλε τα κλάματα. Όλες μας της δώσαμε από κάτι, για να μην μας ξεχάσει στη νέα της ζωή. Είτε σπουδές, είτε δουλειά, όταν χάνεις τον καλύτερό σου φίλο, χάνεις ένα κομμάτι από εσένα. Από την καθημερινότητά σου. Της έδωσα ένα γράμμα. Όλα όσα θα μου λείψουν, όλα όσα της ευχόμουν. Μαζί μ’ εκείνη αποχαιρετούσαμε την παρέα μας και την ζωή μας όπως την ξέραμε. Παράλληλα όμως χαιρόμασταν γι’ αυτήν. Δεν δακρύσαμε, της είπαμε μόνο «Αντίο … ως την επόμενη φορά»! 

Και υπήρξε επόμενη φορά. Πολλές επόμενες φορές, καμία όμως τόσο δύσκολη όσο η πρώτη. Στον πρώτο αποχωρισμό κλονίζεσαι. Ίσως γιατί πρέπει πλέον να υπολογίσεις την ζωή σου με έναν αγαπημένο σου λιγότερο.

Σπυριδούλα Σκούρα

(Φλώρινα, 24/10/2015 Άσκηση Δημιουργικής Γραφής για το μάθημα του  Θανάση Βαλτινού)

Άσκηση ύφους (1)

Διαβάζει η Κατερίνα Σαμαρά

Ομάδα "Πιπεριές Φλωρίνης"

Ελένη Γρομπανοπούλου, Δάφνη Θεοχάρη, Ελένη Λιάπη, Σοφία Λανάρα, Κατερίνα Σαμαρά

(Φλώρινα, 14 Νοέμβρη 2015, Άσκηση ύφους για το μάθημα του Κ. Ντίνα)

Η πρώτη νύχτα (4)

Ώρα 15:20 μ.μ.

Η Τάνια μπαίνει στο σπίτι αλαφιασμένη.
- “Μα καλά πώς έπεσε;”, ρώτησε ο Γιώργος.
- “Απ’ τις σκάλες στην είσοδο της πολυκατοικίας. Την τρελή τα τακούνια την μάραναν.”, απαντά η Τάνια.
- “Και τώρα;” , συνεχίζει ο Γιώργος.
- “Κάταγμα στο πόδι. Κρεβάτι, ξεκούραση. Αλλά ως γνωστόν η Ροδούλα το πήρε λίγο πιο βαριά απ’ ό,τι θα ‘πρεπε. Γιώργο θα πάω να κοιμηθώ μαζί της σήμερα. Να ανέβει λίγο η ψυχολογία της.”
- “Εντάξει αγάπη μου. Έλα, κάθισε να φάμε τώρα.”

Ώρα 19:25 μ.μ.

Η Τάνια ετοιμάζει το σακίδιό της.
- “Τί θα γίνει μικρή; Ούτε δύο βδομάδες παντρεμένοι και το «σκας» στη φίλη σου;”, της απευθύνεται χαριτολογώντας ο Γιώργος.
- “Το ξέρω μωρό μου”, απαντά κατσουφιασμένη εκείνη. Και τον φιλάει. “Αλλά ξέρεις, δεν έχει κανέναν άλλον εδώ.”
Δύο σταγόνες κολόνιας, ένα φιλί ακόμα και φεύγει.

Ώρα 22:15 μ.μ.

Στο σπίτι της Ροδούλας οι δύο φίλες με ποπ-κορν και υπολογιστή μπροστά τους ετοιμάζονται να δουν ταινία. Το Ημερολόγιο. Στο σπίτι της Τάνιας ο Γιώργος φρεσκολουσμένος με το λευκό του μπουρνούζι, ετοιμάζει τις αυριανές οικονομικές του αναλύσεις. Ξαφνικά, ο ήχος του θυροτηλεφώνου, διαπεραστικός, στιγμιαία τον τρομάζει. Πιέζει το κομβίον. Ακολουθεί ο ήχος του ανελκυστήρα κι έπειτα δύο χτυπήματα (σαν συνθηματικό) στην πόρτα. Ανοίγει κι αντικρίζει μια ξανθιά, γνώριμη για εκείνον παρουσία. Με συνοπτικές διαδικασίες την καλεί να περάσει και κλείνει την πόρτα. Δεν προλαβαίνουν να πούνε κάτι. Εκείνη ξεκινά και τον φιλά. Βγάζουν τα ρούχα τους. Κάνουν έρωτα. Στο σαλόνι της Τάνιας. Τελειώνουν την Πράξη τους. Τελειώνει και η ταινία. Τη στιγμή που πάνε να ανταλλάξουν την πρώτη τους μη ερωτική κουβέντα, το κινητό του Γιώργου χτυπά. Από ένστικτο(;) το φέρνει ευθύς στο χέρι του. Ένα μήνυμα. Αποστολέας η Τάνια:

“Είναι η πρώτη νύχτα μετά το γάμο μας που ‘μαι μακριά σου. 

Εύχομαι να μην υπάρξουν πολλές τέτοιες βραδιές για μας. 

Σε σκέφτομαι. 

Ανυπομονώ το Σάββατο να φύγουμε Ισπανία. Το Ταξίδι μας. 

Σ’ αγαπώ πολύ. 

Καληνύχτα αγάπη μου…”

 Πάρης Σταμκόπουλος 

(Θεσσαλονίκη, 05/11/2015 Άσκηση Δημιουργικής Γραφής για το μάθημα του Θανάση Βαλτινού)